Het is 7 uur de wekker gaat. Je springt het bed uit en denkt: ‘Vandaag doe ik mijn spijkerbroek aan met mijn nieuwe groene trui.’ Op de badkamer liggen de kleren al op jou te wachten maar… geen groene trui, de blauwe ligt erbij! Je ploft, dat had jij nu nét niet zo in gedachten. Je dramt nog flink even door maar het mag niet. Wat een begin van de dag, nu zal de rest van de dag ook vast fout gaan. Straks heb je ook nog jouw spreekbeurt. Alsof je niet al niet bang genoeg bent dat het fout zal gaan. Voordat je naar school gebracht wordt probeert jouw moeder jou nog tevergeefs gerust te stellen.

Bij het vertrek staat de buurvrouw toevallig buiten en zegt jullie zoals gewoonlijk, uitbundig goedemorgen. ‘Wat heeft ze toch een verschrikkelijk krijsstem,’ denk jij, terwijl je snel naar de auto loopt. ‘Heeft ze slechte zin vanmorgen,’ vraagt ze. ‘ Nee, hoor. Maar ze heeft zo meteen een spreekbeurt en dat vindt ze nogal spannend. Ik zou wensen dat ze meer zelfvertrouwen had,’ antwoordt jouw moeder.

Het is 10 minuutjes rijden met de auto. Moeder zingt met de radio mee en zegt: “Wat een heerlijk weertje vandaag.” En jij denkt: “Wat is de zon verschrikkelijk fel vandaag……”
Bijna misselijk van de autorit loop je het schoolplein op. Je loopt een beetje aan de zijkant van de speelplaats want de andere kinderen rennen allemaal door elkaar en dat geeft jou een onveilig gevoel. De bel gaat! Nu rent iedereen naar binnen. Afschuwelijk, weer alles door elkaar en wat een herrie. Toch probeer je zo snel mogelijk naar de kapstok te lopen want je kunt eindelijk jouw jas uit, waarvan het kaartje zo verschrikkelijk irriteerde.

In de klas aangekomen ga je snel op jouw stoel zitten. Een veilig plekje, alleen van jou. Nog even volhouden, dan zit iedereen en wordt het vast wat rustiger. Je sluit je een beetje af van de buitenwereld want het is jou te rumoerig. Als de juf vraagt de leesboeken te pakken hoor je het niet. Ze komt naar jou toe en vraagt zachtjes of je het boek erbij wilt pakken en jij…. Schrikt en geeft een brutaal antwoord. Hoe gemeen kan het zijn. Pieter en Sofie zitten de hele tijd achterin de klas te kletsen over het feestje van gisteren. Merel vooraan links in de klas tikt de hele tijd met haar potlood op de tafel. Thomas drie tafeltjes naar rechts heeft vast al tien keer zijn laadje open en dicht gedaan en jij…. hebt alleen niet gehoord dat je het boek moest pakken.

Wat flauw, of is het een vervelend kind? Echt niet! Maar wel een vervelende MORO-reflex.

Een nog actieve MORO-reflex kan verantwoordelijk voor de volgende problemen bij baby’s, kinderen en volwassenen zijn:
• Hyperactief of hypergevoelig (HSP)
• Angst om nieuwe uitdagingen aan te gaan
• Ongecontroleerde gedragspatronen (stemmingswisselingen)
• overmatige of onverklaarbare angsten
• star
• terughoudend
• past zich moeilijk aan
• Heeft soms het gevoel van onveiligheid
• Emotioneel kwetsbaar.
• stressgevoelig
• slecht immuunsysteem
• kan last hebben van allergieën
• snel of vaak moe
• slecht tijdsbesef
• slechte concentratie
• kan minder goed leren dan gedacht
• is niet creatief
• wagenziekte
• slecht evenwicht
• bang om uitdaging aan te gaan
• slecht oog-hand coördinatie
• chaotisch
• slechte lichaamshouding
• kan overmatig reageren (schrikken, lachen, huilen, enz)
• moeilijk te motiveren

DE MORO-REFLEX… DE GROOTSTE REM TIJDENS EEN PROEFWERK OF TOETS! Is hij actief dan kan de kleinste sensorische (licht, geluid, gevoel) prikkel er voor zorgen dat we blokkeren.